سیروز صفراوی اولیه (Primary Biliary Cirrhosis) تقریبا در 100 تا 200 نفر از هر یک میلیون نفر دیده می شود و دارای تمایل قوی برای بیمار کردن زنان است. سن میانه تشخیص حدود 50 سال است. در PBC، ویژگی های کلستاتیک غالب است و معمولا با نارسایی پیشرونده کبد مشخص می شود. ما به گزارش یک خانم 57 ساله با افت ناگهانی سطح هوشیاری می پردازیم که یک هفته قبل از بستری به علت علایم شکم حاد تحت جراحی کله سیستکتومی قرار گرفته است .CT اسکن مغز و آنالیز مایع مغزی-نخاعی صورت گرفته نرمال بوده و معاینات نورولوژیک انجام شده کاملا قرینه بودند. بیمار با تشخیص اولیه انفارکت بازیلر تحت درمان قرار گرفت. با توجه به افزایش سطح سرمی AST, ALT و ALK.P انسفالوپاتی کبدی به عنوان علت احتمالی افت سطح هوشیاری مدنظر قرار گرفت و پس از انجام بررسی های تکمیلی و تایید تشخیص، با درمان انسفالوپاتی کبدی وضعیت هوشیاری بیمار تا حد نرمال بهبود یافت. در سونوگرافی انجام شده کبد کوچک با اکوی پارانشیمال خشن (مطرح کننده سیروز کبدی) گزارش گردید و در بررسی های آسیب شناسی PBC به عنوان علت سیروز کبدی بیمار گزارش شد. در بررسی های بعد از تشخیص، همراهی بیماری اسپروی سیلیاک با PBC به تایید رسید.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه: در دیابت تیپ I شیوع بیماری سلیاک افزایش می یابد و اهمیت بالینی همراهی سلیاک و دیابت تیپ یک در این است که هرچند اسهال آبکی بدون شواهدی از سوء جذب در بیماران مبتلا به دیابت شایع است، در صورت مشاهده این نشانه ها باید وجود بیماری سلیاک ارزیابی شود.روش کار: این مطالعه یک مطالعه مقطعی توصیفی بوده که بر 87 مورد بیمار شناخته شده دیابت تیپ I بزرگسال مراجعه کننده به کلینیک غدد بیمارستان قائم (عج) در سال 1384-1387 انجام شده است.در صورت وجود معیارهای ورود به مطالعه، بیماران از جهت tTG-IgA بررسی شده و در صورت مثبت بودن، جهت آندوسکوپی و انجام بیوپسی به مرکز آندوسکوپی بیمارستان قائم (عج) معرفی شدند. اطلاعات به دست آمده با استفاده از نرم افزار SPSS تجزیه و تحلیل شده است.نتایج: در این تحقیق مجموعا 87 بیمار دیابت تیپ I با میانگین سنی 19.78 با حد اقل 15 سال و حداکثر 30 سال تحت مطالعه قرار گرفتند که 41 نفر مرد (47.1%) و 46 نفر زن (59.9%) بودند. 28 نفر tTG-igA (%32.2) مثبت داشتند که تحت آندوسکوپی و بیوپسی قرار گرفتند. در کل 9 نفر از این 28 بیمار با سرولوژی مثبت که 10.3% از کل بیماران مورد مطالعه است، مبتلا به سلیاک بودند. 24 نفر (27.6%) مبتلا به اسهال و یا درد شکمی و 63 نفر (72.4%) بدون اسهال و یا درد شکمی بودند.نتیجه گیری: شیوع بیماری سلیاک در نواحی مختلف جغرافیایی متفاوت می باشد. شیوع سلیاک اسپرو در بیماران مبتلا به دیابت تیپ یک در شرق کشور 10.3% است واین ضرورت screening را در تمامی بیماران مبتلا به دیابت تیپ یک گوشزد می کند.

مقدمه: از علایم بیماری سیلیاک نازایی و یا بارداری نامطلوب است. در گذشته هیچ گزارشی از بیماری سیلیاک در زنان باردار ایرانی گزارش نشده است. هدف از این مطالعه برآورد شیوع سیلیاک تشخیص داده نشده در جمعیت زنان باردار و عواقب ناشی از آن در دوران بارداری است.روش بررسی: در این مطالعه توصیفی 796 زن باردار مورد بررسی قرار گرفتند که میانگین سن آنها 26 سال (SD=26) و میانگین دوره بارداری آنها 5.4 ماه بود. در کلیه افراد، IgA کل و آنتی بادی های ضدترانس گلوتامیناز (tTGA) اندازه گیری شد و افرادی که از لحاظ tTGA مثبت بودند، بیوپسی اخذ شده از روده کوچک آنها بر اساس طبقه بندی اصلاح شده مارش مورد ارزیابی قرار گرفت.نتایج: از 796 خانم باردار 17 نفر (%2.1) سرولوژی مثبت(tTGA+)  بودند. نمونه اخذ شده از بیماران در 10 نفر از 17 بیمار نشان دهنده بافت غیرنرمال مطابق با معیارهای بیماری سیلیاک بود (Marsh I-IIIc). دو بیمار سابقه سقط جنین در گذشته داشتند و وزن حین تولد در نوزادان سه بیمار کمتر از حد طبیعی بود.نتیجه: در این مطالعه ارتباط معنی داری بین شیوع بیماری سیلیاک با عواقب نامطلوب بارداری دیده نشد. روی هم رفته، یک نفر از 66 زن باردار با شیوعی برابر %1.5 مبتلا به بیماری سیلیاک بودند. شدت بیماری سیلیاک در افراد مختلف متفاوت است و هر فرد مبتلا به سیلیاک در معرض خطر بالای ابتلا به عوارض بیماری نیست. که این بیانگر آن است که می توان از رعایت رژیم غذایی فاقد گلوتن در افراد با بارداری نرمال اجتناب کرد.

سابقه و هدف: سوء هاضمه در افراد می تواند نشانه غیر اختصاصی بیماری سیلیاک باشد و غربال گری این بیماران شاید بتواند به تشخیص اولیه افراد مبتلا کمک کند. هدف این مطالعه تعیین شیوع بیماری سیلیاک در بیماران مبتلا به سوء هاضمه است که به صورت روتین جهت تشخیص مورد آندوسکوپی قسمت فوقانی معده-روده ای قرار گرفته اند.مواد و روش ها: بین سال های 87-86، 407 بیمار که به دلایل مختلف آندوسکوپی شده بودند (193 مرد، 214 زن، با متوسط سن 36.1سال) مورد مطالعه قرار گرفتند. ویژگی های بافت شناسی در نمونه های بیوپسی دئودنال و سرولوژی برای بیماری سیلیاک بر اساس طبقه بندی اصلاح شده مارش و الایزا برای ایمنوگلوبولین A و آنتی بادی های ضد ترانس گلوتامیناز (tTG) آزمایش شدند. افراد با نقص IgA با IgG tTG مورد بررسی و آزمایش قرار گرفتند.یافته ها: بافت دئوذنال در %6.4 غیر عادی بودن روده کوچک شامل مارش یک تا سه را نشان دادند (MarshI-IIIc). بر اساس آنالیزهای سرمی، 10.33 بیماران tTGA مثبت، بافت شناسی غیر عادی داشتند (MarshI-IIIc) و همگی آن ها tTGA مثبت داشتند (%2.45). 4 بیمار از 407 مورد نقص IgA داشتند که IgG tTG در هیچ کدام از آن ها مثبت نشد.نتیجه گیری: در این مطالعه در حدود %6.4 موکوس روده کوچک غیر طبیعی داشتند و %8.1 دارای سرم مثبت برای سیلیاک بودند. به هر حال، بافت شناسی و سرولوژی هر دو در 10.407 مثبت شدند (%2.45). شیوع بالای سیلیاک در میان افراد سوء هاضمه بیان می کند که آن ها گروه پر خطر برای بیماری سیلیاک به شمار می روند.

سابقه و هدف: بیماری سیلیاک یک نقص خود ایمنی است که با حساسیت به گلوتن همراه بوده و در افراد مستعد از لحاظ ژنتیکی دیده می شود. با توجه به اینکه درباره بیماری سیلیاک و عفونت توکسوپلاسما گوندی و نیز ارزیابی ارتباط این دو در حاملگی هیچ گزارشی در دست نمی باشد، هدف این مطالعه تخمین شیوع سیلیاک تشخیص داده نشده و عفونت توکسوپلا سما گوندی در زنان حامله می باشد.روش بررسی: در این مطالعه توصیفی طی سال 1387، 496 زن حامله مراجعه کننده به مراکز بهداشتی شهری و روستایی در استان لرستان با میانگین سنی 26±5 سال (SD 4.11) و میانگین دوره حاملگی 5.2 ماه بررسی شدند. جهت بررسی بیماری سیلیاک نمونه خون برای اندازه گیری سطح آنتی بادی ترنس گلوتامیناز بافتی (tTGA) و IgA تام اخذ شد. افراد با نقص IgA نیز با IgG tTG بررسی شدند. از طرفی، سطح آنتی بادی های IgM و IgG برای شناسایی عفونت توکسوپلا سما گوندی نیز اندازه گیری شد.یافته ها: آزمون tTGA در 13 نفر (2.6%) از 496 زن حامله مورد بررسی برای سیلیاک مثبت شد (95%CI1.2-4.3). از نظر توکسوپلا سما گوندی، 154 بیمار از 496 زن حامله مورد بررسی IgG مثبت و 35 بیمار از 154 بیمار IgM مثبت شدند که بیانگر مرحله حاد این عفونت می باشد.نتیجه گیری: ارتباط بیماری سیلیاک و عفونت توکسوپلاسما گوندی با شیوع بالایی نتایج نامطلوب در دوران بارداری به خوبی اثبات شده است. نتایج مطالعه امکان گسترش عفونت توکسوپلاسما گوندی در مبتلایان به بیماری سیلیاک را پیشنهاد می کند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

زمینه و هدف: اسپروی سلیاک یا بیماری سلیاک یک انتروپاتی خود ایمنی است که اغلب در بیماران حساس به گلوتن دیده می شود. به طور معمول به دلیل اختلال جذب آهن و فولیک اسید در ابتدای روده باریک، آنمی فقر آهن وآنمی مگالوبلاستیک شایع می باشد ولی کمبود ویتامین ب12 بندرت گزارش شده است. ما در اینجا موردی را توضیح خواهیم داد که علاوه بر بیماری سلیاک، بدون کمبود سطح آهن و اسیدفولیک سرم، دچار کمبود شدید ویتامین ب12 ناشی از آنمی پرنیشیوز شده و پاسخی در اماتیک به درمان با تزریق ویتامین ب12 داده است.معرفی مورد: بیمار مرد 38 ساله ای است که با شکایت ضعف و بی حالی و درد شکم مراجعه کرده است. در بررسی آزمایشات اولیه مشخص شد بیمار مبتلا به آنمی مگالوبلاستیک ناشی از کمبود ویتامین ب12 است. با انجام بیوپسی از معده و دئودنوم و بررسی تیتراسیون سرولوژیک آنتی بادی ضدسلول های پریتال، آنتی بادی ضد اندومیزیال و ترانس گلوتامیناز بافتی همراهی آنمی پرنیشیوز با بیماری سلیاک به اثبات رسید. بعد از تشخیص نهایی، بیمار تحت درمان با ویتامین ب12 عضلانی و محدودیت مصرف مواد حاوی گلوتن قرار گرفت و بعد از یک ماه بهبودی چشمگیری در علایم بالینی و آزمایشگاهی پیدا کرد.

مقدمه: بیماری سیلیاک یا آنتروپاتی حساس به گلوتن، سوء جذب مواد غذایی بر اثر ازدیاد حساسیت به گلوتن است. در اتیولوژی این بیماری عوامل محیطی، ایمنی و ژنتیک مطرح هستند. با توجه به این که در منطقه مرکزی و غربی ایران شیوع بیماری سیلیاک بررسی نشده، این مطالعه به منظور تعیین فراوانی بیماری سیلیاک در جمعیت عمومی ساکنین روستاهای شهر اراک در سال 1385، طراحی شده است.روش کار: این مطالعه توصیفی- مقطعی بوده و در آن 700 نفر به صورت تصادفی چند مرحله ای در روستاهای شهرستان اراک در گروه سنی 65-20 سال انتخاب شدند که 336 نفر مرد و 364 نفر زن بودند. بعد از تکمیل پرسش نامه از هر یک از افراد خون گیری شد. سطح IgA سرم در تمامی افراد به منظور حذف افراد دچار کمبود IgA اندازه گیری شد. در همه افراد نمونه سرم از نظر آنتی بادی ترانس گلوتامیناز بافتی از نوع (IgA t-TGA) IgA بررسی شد. در تمام کسانی که سرولوژی مثبت داشتند و نیز در کسانی که شک بالینی سیلیاک در آنها بالا بود و سرولوژی مرزی داشتند، اندوسکوپی و بیوپسی قسمت دوم دئودنوم به عمل آمد و هیستولوژی بیوپسی مطالعه شد. در آنالیز نتایج، میانگین، انحراف معیار و درصد فراوانی محاسبه شد.نتایج: سطـح IgA در ســـرم تمـــامی افراد نرمـــال بود. 8 نفر ســرولوژی مثبت داشتند و 38 نفــر ســرولـــوژی با حداکثر مقدار نرمال و سایر افراد سرولوژی کمتر از 6 Au/ml داشتــند. تنها در بین افراد با سرولوژی مثبت، یافته های هیستولوژی مثبت شد. 1 درصد (10 در 1000 نفر جمعیت) از کل جمعیت مورد بررسی تغییرات روده باریک به نفع سیلیاک داشتند. شایع ترین علامت در این افراد بی علامتی بود.نتیجه گیری: شیوع بیماری سیلیاک در روستاهای شهرستان اراک در محدوده سنی 65- 20 سال 10 نفر در 1000 نفر جمعیت بود که این نتیجه مشابه نتایج مطالعات انجام شده در ساری و جنوب کشور بود ولی در مقایسه با سایر نقاط جهان از شیوع بالاتری برخوردار بود، که این مساله اهمیت غربال گری این بیماری در ایران را می رساند. هم چنین این نکته که در تمامی افراد با هیستولوژی مثبت، سرولوژی نیز مثبت بود، تاییدی بر اختصاصیت و حساسیت بالای تست t-TGA و مناسب  بودن آن جهت غربال گری بیماری سیلیاک است.

زمینه: بیماری کبد چرب غیر الکلی (NAFLD) احتمالا شایع ترین بیماری کبدی در سرتاسر دنیا است. در برخی از مطالعات همراهی بیماری سیلیاک با NAFLD گزارش شده، لذا با توجه به اهمیت بیماری سیلیاک، مطالعه ای برای بررسی فراوانی این بیماری در مبتلایان به بیماری NAFLD صورت گرفت.روش کار: در این مطالعه که بین مهر 86 تا مهر 87 انجام شد 80 بیمار مبتلا به NAFLD که هیچ ریسک فاکتور شناخته شده ای برای ابتلا به NAFLD نداشتند از جهت بیماری سیلیاک مورد بررسی قرار گرفتند. ابتدا آنتی بادی ضد ترنس گلوتامیناز بافتی (ATTG) به ELISA در این بیماران چک شد. سپس بیماران با ATTG مثبت تحت آندوسکوپی فوقانی با بیوپسی از قسمت دوم دئودنوم قرار گرفتند.یافته ها: از 80 بیمار مورد مطالعه 6 بیمار ATTG (%7.5) ثبت داشتند در هر 6 بیمار آندوسکوپی با بیوپسی از دئودنوم انجام شد، در 2 بیمار (33.3%) بیوپسی دئودنوم نرمال بود. چهار بیمار (66.7%) پاتولوژی غیر طبیعی داشتند. دو بیمار مرحله مارش 1، یک بیمار مرحله مارش 2 و یک بیمار مرحله مارش 3 را در پاتولوژی نشان داد هیچکدام از بیماران فوق نیز علایم بیماری سیلیاک را نداشتند.نتیجه گیری: با توجه به شیوع نسبی ATTG مثبت در بیماران مبتلا بهNAFLD ، ما توصیه می کنیم که در بیماران مبتلا به NAFLD که علتی برای آنها پیدا نشده، ATTG اندازه گیری شود و بیمارانی که سرولوژی مثبت دارند از نظر پاتولوژی نیز بررسی گردند.